Oprócz tych antyreligijnych lub niereligijnych poglądów istnieje także stanowisko religijne, tłumaczące nieadekwatność dowodów na istnienie Boga. Nazywa się ono fideizmem i streszcza się w przekonaniu,że nasza wiedza religijna nie jest i nie powinna być oparta na przesłankach racjonalnych ani naturalnych lecz wyłącznie na wierze. Fideiści twierdzili zazwyczaj że wiedza religijna wykracza poza granice ludzkich racjonalnych władz umysłowych i przekracza jego możliwości rozumowania.

Zgodnie z zarzutem wysuwanym przez fideistów herezje wynikają z ludzkiej arogancji i brawury, z upierania się by czynić własne osobiste pojmowanie świata miernikiem wszelkiej prawdy. Celem uniknięcia tego niebezpieczeństwa powinno się uznać jak stwierdził Hume iż „autor który staje się filozoficznym sceptykiem czyni pierwszy krok w stronę stania się prawdziwym, wierzącym chrześcijaninem”.

Teza odrzucająca racjonalne przesłanki wiedzy religijnej występuje u myślicieli religijnych jak Pascal, Kierkegaard, ale także daje się odnaleźć pośród myślicieli antyreligijnych Hume czy Voltaire. Fideizm z samej swojej natury oparty jest na sceptycznej teorii wiedzy, która prowadzi albo do wniosków religijnych albo do agnostycznych. Przyczym obydwa są spójne z zastosowanymi wniej argumentami filozoficznymi.